دفاع مقدس را با درد معیشت پیشکسوتان به فراموشی نسپاریم

به قلم مرتضی شیرودی، دانشیار گروه تمدن و سیاست اسلامی مرکز پژوهشی تمدن اسلامی؛ 

بسم الله الرحمن الرحیم

امام خمینی(ره): «نگذارید پیشکسوتانِ شهادت و خون در پیچ و‏‎ ‎‏خم زندگی روزمره خود به فراموشی سپرده شوند.»

در آستانه هفته دفاع، بار دیگر شاهد شیب تند جابه جایی اولویت ترویج ارزش های دفاع مقدس با درد دل های معیشتی پیشکسوتان شهادت و خون هستیم، روندی که هر ساله با افزایش گرانی ها، فزونی می گیرد و از سهم تبلیغ ارزش های جنگ هشت ساله در هفته دفاع مقدس می کاهد.

کاهش قدرت خرید ایثارگران امری واقعی، تلخ و نگران کننده است، از این رو، برخی؟! گردن کج کردن خود و رزمندگان نزد مسئولان جهت وام و کمک را امری طبیعی و از باب ملزم سازی مسئولان به ادای وظیفه ذاتی خود نسبت به پیشکسوتان جهاد و شهادت می دانند، موضوعی که نقدهای بسیاری را به دنبال دارد.

تردید ندارم وضع فعلی رزمندگان ناشی از سوء نیت و عمل دزدانی است که جیب ایثارگران را به نفع الیگارشی ستمگر خالی کرده و اینک با قیافه دایه مهربان تر از مادر، باز از آموختن ماهی گیری به آنان خودداری می کنند، آنان مصداق بارز شریک دزد و رفیق قافله اند؟! که کمک امروزی شان هم چنان مهندسی شده و هوشمندانه است که فقر بیشتری را فردا نصیب جامعه ایثارگری می کند.

راه حل چیست؟

1- عزم را جزم کنیم واز هر کس و ناکسی تا بشود و تا بتوانیم وام و کمک بگیریم و بعد، وجدان سرزنشگر خود را به بهای اینکه چاره ای نیست، سرکوب کنیم؟

آب که از سر گذشت، چه یک وجب چه صد وجب

2-  به کنج عزلت پناه ببریم و عبای خویش بر سر کشیم و در سکوت مرگباری فرو رویم و با سرزنش های زن و بچه سر کنیم تا مرگ ما را دریابد؟

هرچه پیش آید، خوش آید!

3- دست و زبان مان را به کار بگیریم و به عشق مطالبه و مطالبه گری داد سخن سر دهیم و بر زمین و زمان فریاد زنیم که چرا ما را در نمی یابید؟

فریاد بر آسمان زدن به از فریاد بر زمین

4- به تأسی از ارزش هایی که در جبهه آفریدیم دست بر زانو بگذار و یا علی بگو؟!

آیا در هشت سال نبرد نابرابر، چیزی جز «یا علی مدد» داشتیم؟

آیا جز توکل بر خدا و استمداد از او، پشتوانه ای داشتیم؟

آیا دل به کمک کسی خوش کردیم، یا کسی به فریادمان رسید؟

آیا دست نیاز به سوی هر بیگانه ای دراز کردیم؟

آیا جنگ را با منّتِ این و آن به پیش بردیم؟

آیا به ملامت هیچ کس اعتنا کردیم؟

آیا فقط چشم به دست دیگران دوختیم و خود را از تکلیف تهی دیدیم؟

بیایید شرف دوران عزت دفاع مقدس را پاس بداریم و حاضر باشیم، بمیریم اما دست نزد نامردان روزگار دراز نکنیم. «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ؛ و اگر مؤمنید سستی مکنید و غمگین مشوید که شما برترید.»(سوره آل عمران/ آیه 139)

انتهای پیام